Connect with us

Als oma niet meer leeft

Persoonlijk

Als oma niet meer leeft

Afgelopen december overleed mijn moeder. Ze was ziek en te jong en snel overleden. Ik had een goede band met mijn moeder en zij was een hele lieve oma voor mijn dochters. Mijn dochters wisten dat oma ziek was en dat ze niet meer beter zou worden. Hier waren ze dus goed op voorbereid. Toch vond ik het moeilijk om ze te vertellen dat oma was overleden.

Reactie jongste vs oudste

Ik mocht net van papa een filmpje kijken!’ was de reactie van mijn jongste dochter (5).  Niet een reactie die ik leuk vond, maar wel een reactie die hoort bij haar leeftijd. Kinderen tot vijf jaar zien de dood als iets tijdelijks, want op die leeftijd heeft een kind nog geen tijdsbesef en ‘nooit meer’ is een vaag begrip. In haar koppie vertelde ik gewoon dat oma op vakantie was, en binnenkort weer terugkomt.

Maar toch… die ochtend hadden we allemaal afscheid genomen. De kinderen waren van school gehaald om oma voor het laatst te zien. Ze hadden altijd een hele goede band gehad met oma, en oma paste wekelijks op. Dan doet het stiekem best een beetje pijn als je dochter zo reageert.

Bij mijn oudste dochter (7,5) merkte ik wel dat ze wist wat er zojuist verteld was. Zij was direct verdrietig en gaf mij een dikke knuffel. Heel bijzonder om te zien was ook dat zij totaal niet bang was om de volgende dag naar oma toe te gaan, haar aan te raken en kusjes te geven. En tijdens de afscheidsdienst sprak ze, met de rug naar de aanwezigen, een mooi woordje voor oma. Een laatste ode van mijn dochter aan mijn moeder. Trotser kun je mij niet maken.

Oma is er niet meer

Een week na haar overlijden was het kerst en gingen we met de hele familie naar een huisje. Iets waar oma eigenlijk ook bij zou zijn, en wat voor ons dus best confronterend was. Voor mijn dochters was het anders. We deden, ondanks ons verdriet,  allerlei leuke dingen dus voor hen was het gewoon vakantie. Ook de weken die volgden, ging het eigenlijk best goed met mijn dochters. Natuurlijk hebben we het regelmatig over oma, maar dan vooral over herinneringen die we aan haar hebben. Niet zozeer over het verdriet.  Toen ik vorige week vertelde dat we het as van oma mochten ophalen en begraven reageerde mijn oudste: ‘Oh leukkk!’ Een reactie die ik niet had zien aankomen, en die zij uiteraard ook niet zo bedoelde. Zij was gewoon blij dat oma weer naar ons toe kwam.

Huilen op het schoolplein

Maar dan gistermiddag. Mijn oudste dochter vertelde mij voorzichtig dat ze vanmorgen op het schoolplein moest huilen. Ze miste oma, en haar juf en vriendinnen hadden haar getroost. Meteen erna zei ze dat ze dat eigenlijk niet tegen mij durfde te zeggen. Toen ik haar vroeg waarom ze dat niet durfde te zeggen trok ze haar schouders op. Dat wist ze ook niet zo goed, of wilde ze misschien niet vertellen. Wilde ze ons niet extra verdrietig maken? Of vond ze het spannend hoe wij zouden reageren? Ik weet het niet. Ik heb haar in ieder geval op het hart gedrukt dat ze haar verdriet altijd met ons mag delen, en dat het juist fijn is om met elkaar te praten zodat we haar ook kunnen troosten. Ze knikte en zei dat ze dat de volgende keer zal doen. ‘Echt waar?’ vroeg ik. ‘Echt waar,’ verzekerde ze me. Ik hoop dat ze dit zal doen. Wij zullen haar hiermee in ieder geval helpen door zelf veel over oma te blijven praten, zodat de drempel laag is en zal blijven.

Geschreven door: Marije

Like je ons al op Facebook?

Omhoog